دوبیتی ٧٣                         

روز مـوعـود

 

بـده وعـده که جانم بی قـراراست

هـمه تـاروجــودم شـکـرگذاراست

 

لبـت ما ننـد شـربت خـوشگواراست

اگــردرروزمــوعـــود زود بـیـا ئـی

  

نآزچشـم

  

همی کـردم نگاهت گـاه وبیگاه

دلـم شد عـاشق آن نازچشم ها

 

شبی با تـو نشـستم تا سحـرگاه

رخت زیبا وچشمـت دلفـریب بود

  

اسیـرپیـری

 

نمی دانـی قلم بـر کف بگیـری

کنـون اند رکف پیـری اسـیـری

 

عجب مشگل بـوددوران پیـــری

توکه روزی چنان ببـرمیغـریدی