|
عـشق نـا کـا م |
غزل 215
|
پا بپـایش هـزارعـا شـق دیوانه میـرود دل عـاشـقـم درپیش عـا شـقانه میـرود ازکنارم چوطاوس مست سلا نه میرود ازجـفـا یش دل بسـوی غـمخانه میرود بـرمـلا شد ودیـدم پـی بـهــا نــه میرود عشق تومـدام قـلب ما را نشا نه میرود |
|
آن شوخ پـریوش که چنین مستانه میرود اومیـرود بــراه خـود بـی خـبـر زمـن ولی من عـا شـق جـمـا لش واوبیـگانــه زمـن نمیدهدبمن امان کـنـم عـشق خـود ابـراز گفتـم نشینم در رهش بـرمـلا کـنـم عـشقم گـفتم گـل رعـنـا که رشـگ شاخ صنوبری |
گـفـت حکیم تـرا چه زیان ازمـقـام عـا شـقـی
که نـا کـامـی تـوبـســوی افـسـا نــه مـیـرود
نهـم تیـرهشتـاد ونه