|
گــــد ای دل |
١٠٥
|
دل نشد پیدا ولی آخــــر شدم رسوای دل ورنه آخرمیدهی جا ن د ر ره سودای دل وای برآنکس تا بگردد واله و شیدای دل مشت خود را وا نکن با جرعهء مینای دل بشکند آ ن دل که گردد بادیه پیمـــــای دل ای دریغا میشود ارزان گـــل اعـــلا ی دل تا شود راضی ازاوآ ن خالق یکــتا ی دل |
|
سا لها با دل نشستم همچو دا یــــه پــا ی دل دل اگردادی به کس اندازهء آن پس بگیر حیطهء دلدادگی بس پیچ وخــــم دارد عزیز گرشدی جا نا عبید دل بــــــرای دلبــــری دل به کس مسپارهرگزراه دل برخود مپوی دل به آ سا نی مده بــــهر حراج بردلــبری من غلام آ ن دلم کو نشکند د لـــرا بسنگ |
ای حکیمی دل سپرد ی دست هرکس ازچه روی
تا شدی بهر گــدائی همــــره و همپـــــــــا ی دل
دوم بهمن شست ونه