|
قــدردانی |
این شعر تقدیم شده به جنا ب پرفسوررهـبـر
٢٠٦
|
گل بخت ما و زینت تاج شـا ه ســری نقـش است بتــا ج ما چـون توگوهری که شمع مجلس ماست چون تواختری حـمد خـدایرا کـه به جــا نـم تورهبری کی چـو تـوزایـد. دگــر بـــاره ما دری نــرسـد بگــرد پـا ی توهـیـچ سکندری گـفـتم این غــزل زمهـــر تــو مختصری |
|
ای گـل رعنا که رشک شاخ صـنـوبری من ایـن تــا ج بملک جـــم نـفــروشـــم عـروس بخت ما زلطـف تــومـیرقـصـد سـازدل من زمـضـراب تــــو مـیخــواند هـرگــزنــروی زیاد توای حا تم دانش تــوشهـپرعلم و کـلیـد دیـوان دانـشـی بعشق تـوازهــزار کـلـک هنـــرخیــزت |
بشهــر امـیــد حکـیـم چـوداری چـنان رهـبر
چـه غـم تــرا که از اوتـراود بـوی پیامبـری
بیست سـوم د یماه هفتا د وچهار