قصه ی زند ه گانی

نبود هیچ  مشکلی درزنـد ه گا نی

ازآ ن سـیما ی ســرخ و ارغـوانی

هـمـی بــردم دلـی  از دلســتا نــی

هـمـه مـحومن و شـیـریـن زبا نـی

نـبـود مـا را حـریف ٬ نکــته دانـی

نـبـود مـارا یـکی  هـم اسـتـخوانی

نما نـد زان روزگار  نا م و نشانی

مـرا یــا د است ز دوران جــوانی

چـه گــویم ازقــد وبالا ی ســـروم

 مرا یاد است که با یک گوشه چشم

 بیک مـجلس هـمی  کــردم  نــظآره

سخندان و سـخن سـنج وسخن گوی

بهـرانگـشت مـرا  چند ین هـنـربود

کـنون بگــذ شـته  دوران جــوانــی