|
جـان جـانـان |
غزل 212
|
تـمام عـا شـقـا نـرا خـود خـبـرکـن زمهتـاب جمـالـت چـون قـمـر کـن زعشقـت خوش دلـم ازهـرنظرکن بیـا فـکـری بـحـا ل چـشم تــرکـن بیـا خـود را بـرایـم تـاج سـرکـن توطعـم عاشـقی را چون شکـرکن |
|
شـب مـا را بـیـا جـا نـا سـحـــرکـن بکـن روشن تـوچـراغ خـا نـه مـا بیـا جـا نـا مکـن بـا مـا دو رنگـی بیـا ای مـه مبـرمـا را تــواز یــا د بیـا ای نـازنیـن بـا هـم بـمـا نـیــم بیـا تـا نـرد عشق با هـم ببـازیــم |
همـی گـویـد حکـیـم ای جان جانان
شـب مـا را بیـا جـا نـا سـحـر کـن
سوم خـرداد یکهزارو سیصد وهشتادونه