|
مـه لـقــا |
غزل 217
|
عالمی گشته بتـــا نـاظـر سیمای تو تـاکه چنین میــرود دل به تمنای تو تاکه شوداین چنین خاک کف پای تو دین ودلش رفت گـروبررخ زیبای تو جان بدهد در ره نرگـس شـهـلای تو گشته همه جان ودل عاشق بالای تو |
|
تنـها نبـود چشم من غـرق تماشــای تو محوتماشای تـو گـشتـه دو چشمـان من درهمه عالم که دیــد عاشقی همپای من هرکه بدید همچومن آن قــد وبالا ی تــو ای صنم مه لقا کیست که نخواهد چومن تاکه چنین چشم تو برده زما عقل وهوش |
تاکه چنین نرگست تاخت بجان حکیم
پـــرکشید مرغ دل بسوی ماٌوای تـــو
چهارم فروردین هشتادوهفت