من  و او

داده رخصت که کنم   کاربانجام دگر

ننشینم  چوکـبــوتـر  سر هر  بام دگر

نخورم نان ز خوان   شه بد نام  دگر

ورنه هرگز نشود جان و دلم رام دگر

نا خلف آنکه زند  سکه ای برنام دگر

بنده ي  امر توباشم    نه  بی نام دگر

نکشد   منت  هیچ   یا ر دل آرام  دگر

 داده  یزدان مرا  قول   سرانجا م    دگر

 جای  دل خوش بکنم بسرکوی دل خویش

شه خوبان شده ام بنـده ي درگاه  تو من

دل اگررام تو شد  قد رت پنها ن  تو بود

تا که سلطان منی  درهمه  ادوار   زمان

گردهی حکم  بجانم  بسر ایستاده    منم

نام نامیء ترا  هرکه  کُنــد  زیـــــور دل