مانده ام  یکه  بجا  و  نفسی   نیست  مرا

مردم   ازغصه  وفریادرسی     نیست  مرا

توبیا ایگل من تا که فریاد رسی نیست مرا

تو بخوان  بلبل من  چون نفسی  نیست مرا

 بخدا  هیچ  غم    یا  هوسی   نیست   مرا

 کی  دهد  داد مرا ,  دادرسی   نیست  مرا

 صید پربسته ام  و هم   نفسی  نیست مرا

کرده  صیاد مرا صید و به  زنجیر کشید

 دل  فتاد در یم  گرداب  بلا  من  چه  کنم

دل من در طلب  چه چه  مستانه  توست  

  گر بگیرم سر زلفت بکف خسته خویش

   آنکه  انداخت  مرا در قفس  و کرد گناه