بــی وفـــا

که رفـتـی ودلــم تـنهــا گــذاری

مـرا بـا دل بــد سـت که سپا ری  

   مگـــرعشق مــرا بـرســرنـداری

    الـهـی کـه دلـت تـنـهـا بــمــا نـد

آتـش افــروز

میـا ن خـا ص وعـا م رسوا نمودی

کــه آتـش  در دلـم بـــرپـــا  نمودی

سـرپـیـری دلـم  شـیـدا  نمــودی

 بنـا زم آن دو چشمـا ن خما رت

پــرچـم عشق

نـخـل رعنـای تـرا دردل من کاشته است

 بیـرق عشق تـرا بـردلــم افــراشته است

صدف عشق من ازمهرتو انبا شته است

زان همه لطف وصفا کـزتورسیدست بما