دوبیتی  ٥

بــی وفـــا

 

که رفـتـی ودلــم تـنهــا گــذاری

مـرا بـا دل بــد سـت که سپا ری  

 

   مگـــرعشق مــرا بـرســرنـداری

    الـهـی کـه دلـت تـنـهـا بــمــا نـد

  

آتـش افــروز

 

میـا ن خـا ص وعـا م رسوا نمودی

کــه آتـش  در دلـم بـــرپـــا  نمودی

 

سـرپـیـری دلـم  شـیـدا  نمــودی

 بنـا زم آن دو چشمـا ن خما رت

  

پــرچـم عشق

  

نـخـل رعنـای تـرا دردل من کاشته است

 بیـرق عشق تـرا بـردلــم افــراشته است

 

صدف عشق من ازمهرتو انبا شته است

زان همه لطف وصفا کـزتورسیدست بما