|
عمـرهدررفته |
غزل 225
|
که نه گل بـود نــه بلـبـل نه تــرانه ای کـه نـماند صــــدائی زسـازشبــانه ای دگـرنمـاند بانگـی خوش به آشیانه ای نـمانـد دگـر از مـی ومطـــرب نشانه ای که درشـهـرنمانـد کـــلبه ی عاشقانه ای دگــرنشــنیـد کســی چنـگ وچغـانه ای
|
|
گذشت زسـرمـا عمـری بــه زمـانـه ای چـنــان رفت بتـاراج همه شادی دلهــا چو مفتی شهر حکم برسکوت صادرکرد چـوگــزمـه بسـت درمـیخـانه بحکم شرع چنـان بسـتـند بــارسـفـر عاشقان عشـق چوکـشتـنـد بـلبـل عشق به دروازهءشهر |
چـه گـویـم حکـیم دگـرز بیــداد زمـــان
تـا که سیـنه ام گشته چنین ویـرانه ای
بیست هفت اسفند هشتاد وهفت