پـــرتــو  عشق

 گشتم   گرفتار و  دلم  درقفس     افتا د

 بند بند وجودم ز رخت  درهوس   افتا د

 گوئی مرا دل بکف    صد عسس افتا د

 ازتیرنگاهت   مرا سینه    پس    افتا د

 صد شکرخدا را که توام دسترس افتا د

 از بس که غزل خواند صدا ازجرس افتا د 

 تا پرتو   عشقت بدلم  یک نفس افتاد

 تا نرگس مستت  بمن دلبری   آ موخت

 تا عشق  بیک غمزه  در آویخت بجانم

 تا برق نگا هت بسوخت  تار    وجودم

گفتی که ترا مید همت وعد ه ی دیــدا ر

 تا وعده ء وصلت بشنید بلبل خوشخوا ن