صیـد وصیـاد

که مــزد کـارتـو بـاشـد تـبا هـی

بکند ش آن قفـس  ازبیخ  وبنیاد

زحرف آن کبوتر گـــریه افتــاد

تـن جـا نـش رهـا ازآن بلا کرد

پـروبـالش گـشود و درهــوا شد

بگفتا این سخـن بـا مـــرد صیاد

تـوهـرگـزداغ فـرزند ت نبـیـنی

بـرم از بهـرطفـلا ن  آب ودانـه

زبهـرکـا رخِیـرت زنــد ه باشی

بتــرس صیا د   تـوازقهـــرالهـی

چوبشنید این سخن آن مرد صیاد

تنش چون بید مجنون  لرزه افتاد

گشودش درب و صید را او رها کرد

چوصید ازقـیـد صیا دش رها شد

چـودید جـا نش رهـا ازبند صیاد

الـهی مــرد  صیاد  خیــرببـیـنـی

روم  اکنـون  بـسوی   آشـیـا نــه

دعـایت میکنـم  پـا ینــد ه بــاشی