|
شـعـرنـاب |
غزل 210
|
خــودم رابــا دلــم آواره کـــردم دل آواره را بــیــچــاره کــــردم چه بسیار کوشش مردانه کردم دلـم را بـا فـراق هـم خـانه کردم نـوشتم تـا کـه دل دیـــوانه کردم نـگـاهی او نـکـرد تـا پاره کردم |
|
هـزاران شعـرنـوشـتــم پـاره کـردم زبـسـکه من غـــزل گـفـتـم بـرایش نـکـرد او اعـتـنـا بـرشــعــرنـابـــم سـرودم شـعـرومن ازهـجـرنوشتـم گـهـی سوی غــزل گـاهـی دوبیتی دوصـد شعـر وترانه گفتم ازعشق |
کـنـون بنشـسـته ام من کـنـج عـزلـت
حکـیــم را خـسـته ای جـانـانـه کـردم
دوم خـرداد یکهزاروسیصد هشتاد ونه