شـعـرنـاب

غزل 210                     

خــودم رابــا دلــم آواره کـــردم

دل آواره را بــیــچــاره کــــردم

 چه بسیار کوشش مردانه کردم

دلـم را بـا فـراق هـم خـانه کردم

نـوشتم تـا کـه دل دیـــوانه کردم

نـگـاهی او نـکـرد تـا پاره کردم

 

هـزاران شعـرنـوشـتــم پـاره کـردم

زبـسـکه من غـــزل گـفـتـم بـرایش

نـکـرد او اعـتـنـا بـرشــعــرنـابـــم

سـرودم شـعـرومن ازهـجـرنوشتـم

گـهـی سوی غــزل گـاهـی دوبیتی

دوصـد شعـر وترانه گفتم ازعشق

 کـنـون بنشـسـته ام من کـنـج عـزلـت

حکـیــم را  خـسـته ای جـانـانـه کـردم

 

                                      دوم خـرداد یکهزاروسیصد هشتاد ونه