سـیلی روزگـار

هزا رسیلی زدست روزگـــــا ر خورده ام

فقان  که چو خون ازدل   بیمار خورده ام 

گـــوئی که نیش ز عقرب  جرارخورده ام

زکوزهء غم ٬ شـراب خــونبـــارخورده ام

تا زجـام فـلـک زهــــرهء  مــار خورده ام

شهد یست جگر سوزکزفراق یارخورده ام

عمریست که خون دل زهجریارخورده ام

بــرید رگ جــانم  بتــیغ  تیــــز   فـــــراق

ز بس بشــانه بــار  هجــــران  کشــیده ام

عمریست که در حسرت  جانان نشسته ام

نشد نوش بکــا مم  طعم  خــوش  روزگار 

نبردم به ارث غــم هجـران   من ازکســی