|
وعـده ي دیـدار |
غزل 227
|
ای نوگـل زیبـا زگلـخانه ي کیستـی بازگوبمن ایجان توجانانهء کیستـی مارابگوایماه که همخانه ء کیستـی عشاق توپرسند تودیوانه ء کیستـی ای جلوه مهتـابم به دانه ء کیستـی پرسم زتوایجان که پروانه ء کیستی |
|
ای قــوت دلهـا تـو دردانـه ي کیستـی قومی بتوعاشق حیران همه برحسنت بــا ایـن رخ زیبـا وبا ایـن قــد رعـنــا یک شهـرزعشق تـوآواره و دیـوانـه من نیزشدم عاشق برجلوه رخسارت سوختی پروبالم ازعشق تومی نا لـم |
کردی توحکیمی را مشتـاق بدیـدارت
وعـده بـده ما را تودرخانه ء کیستی
سی ویکم امرداد هشتـاد ونه